در حدود 40 درصد از اراضی کره زمین در مناطق خشک و نیمه خشک قرار دارند
(Meigs, 1953). در این مناطق، آب محدودیت اصلی
بوده و خشکی از جمله مهمترین عوامل القاء کننده تنش در گیاهان زراعی به
حساب میآید. متأسفانه کمبود آب، تنها به این مناطق محدود نشده و گاهی در
سایر نقاط هم توزیع نامنظم باران دورههای دشواری را برای رشد گیاه ایجاد
مینماید. چنین تنشی بر روی عملکرد محصول اثر گذاشته و اغلب باعث ایجاد افت
در آن میگردد. در شرایط تنش خشکی، پتانسیل آب برگ و مقدار آن نسبی برگ (LRWC) کاهش پیدا کرده و فرآیندهایی نظیر فتوسنتز، توسعه برگ و نیز تراکم و اندازه روزنهها تحت تأثیر قرار میگیرند
(Sierts et al., 1987; Sloan et al., 1990).
کاهش رطوبت در مراحل حساس زیستی گیاه، تغییرات و دگرگونیهایی را ایجاد
مینماید. ماهیت دینامیک وضعیت آبی گیاه، در برگیرنده وابستگی اثرات تنش
خشکی به عواملی مانند شدت، دوام و زمان تنش در طول انتوژنی و نیز سایر
متغیرهای محیطی است که این امر پیچیدگی خاصی را در پاسخ گیاه ایجاد میکند (Chavan et al., 1990).
بدین ترتیب، مقاومت و یا تحمل خشکی از جن
برچسب:
نویسنده: زهرا فرهادی
تاريخ: پنجشنبه
28 بهمن
1395 ساعت: 13:33